Recensies over mij


 

over De Begeleider


'Een roman over stervensbegeleiding kan gemakkelijk naargeestig uitpakken (..). Maar Peter Drehmanns is 'woordenaar, (..) stijlfiguurzager, taaltovenaar, woordpooier' en nog zo het een en ander. (..). Van al die hoedanigheden geeft hij blijk in zijn roman De begeleider. Die is, ondanks het onderwerp, eerder geestig, en dat heeft alles te maken met de soepele schrijfstijl van de auteur.'

Frank van Dijl in HP/De Tijd

 

'Drehmanns leeft zich uit in zijn karakterschetsen van excentrieke psychiatrische patiënten en andere uitzichtloze gevallen. (..). Ook stilistisch heeft Drehmanns zich uitgeleefd. Het gegeven van een chauffeur die tegelijk op het verkeer let, zijn gedachten via reclameteksten op vrachtwagens en snelwegborden laat afdwalen en daarnaast ook nog eens een conversatie met zijn levensmoede passagiers voert, buit hij tot het maximale uit.'

Ewoud Kieft in NRC Handelsblad

 

'Zoals het een goed boek betaamt, is het de stijl die het hem doet. In een prettige afwisseling van ironie en sarcasme en daarmee zwalkend tussen tragedie en zwarte humor beschrijft Drehmanns Zonderlands manier van denken en doen.

(..) scènes die er op het moment suprême niet om liegen. Niet in de laatste plaats omdat Zonderland zich Oost-Indisch doof toont voor signalen die erop duiden dat de klanten nog te helpen zijn. Drehmanns doet dat wonderbaarlijk mooi.'

Theo Hakkert in Het Parool

 

'Peter Drehmanns behoort stilaan tot de meest onderschatte auteurs van de Nederlandse letteren. Misschien ligt dat aan de compromisloze zwartgalligheid van zijn thema's, die hij vaak in dwarsige, maar stilistisch hoogstaande roadnovels giet (..). De bijgeleverde humor is van even bijtende makelij. (..)

Drehmanns' roman doet aanvankelijk wat denken aan het vrolijk-bittere relaas van de Fin Arto Paasilinna in De zelfmoordclub én Vereniging vrijwillige dood van de Zwitserse auteur Max Frisch, maar hij staat moeiteloos op eigen benen. Te meer omdat Drehmanns weer een eigengereid en spitsvondig taalgebruik tentoonspreidt en voor een bizarre ontknoping zorgt.'

Dirk Leyman in De Morgen